• شرکت اسپرلوس

    خدمات وب
    طراحی و برنامه نویسی وب سایت و نرم افزارهای تحت وب
  • شرکت اسپرلوس

    خدمات موبایل
    IOS طراحی و برنامه نویسی نرم افزارهای اندروید و
  • شرکت اسپرلوس

    خدمات چند رسانه ای
    طراحی گرافیک،تدوین و واقیعت افزوده

فلسفه وجودی BPMS
در چند دهه اخیر همواره تاکید بر بحث فرآیند ها و تفکر فرآیندگرایی سازمان ها بوده است و بحث فرآیند ها و مدیریت فرآیند ها بحث جدیدی نیست اما صنعت فنآوری اطلاعات و ارتباطات تا قبل از ظهور فنآوری جدید مدیریت فرآیند کسب و کار (که از این پس آن را  BPM می‌خوانیم) از ارائه بستر و راه حلی جامع و شایسته برای تحلیل، تعریف، اجرا، کنترل، بهسازی و … فرآیند های سازمانی ناتوان بوده است. با ظهور   BPM  تحقق عملی بسیاری از دیدگاه های آکادمیک مطرح شده در طی این سال ها امکان پذیر شد و فناوری اطلاعات و ارتباطات در اینجا نیز نقش استراتژیک (بعنوان یک توانمندساز) و نقش ابزاری خود(ابزارهای مدیریت فرآیند کار) را در تحقق این فنآوری(BPM)  به شایستگی نشان داد.
سیستم مدیریت فرآیندهای کسب وکار به عنوان یک مجموعه نظام مند است که برای تعریف، مدیریت، بررسی و بهینه سازی فعالیت های سازمان به کار گرفته می شود. در واقع BPMS مجموعه نرم افزاری است که از تمام چرخه عمر فرآیندهای کسب و کار سازمانی پشتیبانی به عمل می آورد.
امروزه فرآیندهای موجود در سازمان ها دارای این ویژگی ها هستند: پیچیده اند، پویا و دائماً در حال تغییر هستند، به صورت نامنظمی گسترش یافته اند و در هر سیستم و سکویی به صورتی متفاوت محلی سازی شده اند. این تغییرات به طور مستقیم یا غیرمستقیم بر فرآیندهای کسب و کار تاثیر می گذارند.
BPMS  با هدف اتوماسیون گردش کار فرآیندهای سازمانی و ایجاد امکان پایش و مدیریت فرآیندها ارائه شده است.
این گونه از سیستم ها سعی دارند تمام چرخه حیات فرآیندها

را از زمان تعریف و مدل سازی تا زمان اجرا و بهینه سازی تحت ابزارهای مبتنی بر فناوری اطلاعات مدیریت کنند.

یک BPMS بر طرح‌ریزی مشخصات فرایند و اجرای آن استوار است.
در یک BPMS ابتدا مدلی از گردش‌کار ساخته می‌شود و سپس نمونه‌هایی از گردش‌کار بمنظور انجام گامهای واقعی کار، اجرا می‌شود. در حین اجرا، نمونه‌های گردش‌کار به سیستم‌های قدیمی سازمان، بانک‌های اطلاعاتی و کاربردهای سازمان دسترسی دارند و می‌توانند با کاربران ارتباط برقرار کنند.

منطق گردش‌‌کار در قالب یک مدل گردش‌‌کار نمود می‌‌یابد و منطق وظیفه‌‌ای در کاربردها و افرادی نمود می‌‌یابد که توسط مدل فراخوانی می‌‌شوند. بنابراین BPMS ها فرایند محورند.

حوزه کاری
میدانیم که سازمان‌ها نیازها و مشخصات متفاوتی دارند. مثلا یک سازمان چند ملیتی نیازهای متفاوت‌تری نسبت به سازمانی که فقط در یک منطقه جغرافیایی فعالیت می‌کند، دارد و یا نیازهای یک سازمان مالی با یک سازمان بازاریابی متفاوت است.
سیستم‌های BPMS مشخصات مدل را می‌خواند و اجرای فعالیت‌ها را زمان‌بندی می‌کند و داده‌های مناسب را در زمان مناسب به کاربر موردنظر می‌رساند،

همچنین به سادگی امکان بازمهندسی

گردش کار را فراهم می‌کند. در واقع توانایی جداسازی منطق گردش‌کار از منطق وظیفه‌ای، BPMS ها را در حوزه‌های وسیع و متفاوتی کارامد

می‌سازد.

BPMS ها ماژولار نیستند و نیازی به پیاده‌سازی ماژول‌های مشخص برای یکپارچه‌سازی واحدها ندارند. هنگامیکه فرایندهای کسب و کار را به شکل نرم افزارهای سخت یا نیمه سخت کدنویسی می‌کنیم (مانند نرم‌افزارهای ERP) انعطاف‌پذیری ذاتی را از دست می‌دهیم و این انعطاف پذیری به تنظیم پارامترها محدود می‌گردد.
مزایای استفاده از BPMS :

۱– ردگیری هوشمند کسب و کار:

توانایی اندازه گیری موثر تغییرات و تعیین اثرگذاری بر اهداف کوتاه مدت (از طریق تحلیل ها و بررسی ها) در کنار قابلیت تغییر فرآیندهای

کاری، ابزاری را جهت کنترل کسب و کار به وجود می آورد که بر پایه اطلاعات معنی دار و به روز استوار است.

۲- یکپارچگی و چابکی کسب و کار:

توانایی تعیین تغییرات کنترل شده در فرآیندهای کسب و کار و پیاده سازی بسیاری از تغییرات در کوتاه مدت در جهت اهداف کسب و کار، می تواند مزیت رقابتی فراوانی به همراه داشته باشد.

۳- تراز سرویس های عملیاتی:

قابلیت پیاده سازی خدماتی همچون IT و  HR که به صورت پیوسته در حال تراز شدن با توجه به اهداف کسب و کار است، می تواند به کاهش هزینه های عملیاتی و بهینه سازی عملکرد منجر شود.

۴- بهینه سازی زمان:

وقفه های بی مورد در

فرآیند کسب و کار قابل شناسایی و حذف هستند، که نهایتاً باعث کاهش زمان سفارش تا تحویل کالا می شود. این فایده خود به تنهایی می تواند کلیه سرمایه گذاری های صورت گرفته برای استفاده از  BPMS را جبران کند.

۵- مدیریت اطلاعات کسب و کار:

ترتیب استفاده از BPMS  برای تعریف و تغییر فرآیندهای کاری به صورتی است که امکان ذخیره سازی اطلاعات بی ارزش و بازیافتنی کسب وکار را فراهم می نماید، و لذا می تواند کاهش هزینه آموزش و ریسک انقطاع کسب و کار را در پی داشته باشد.

– مدیریت کیفیت:

دلایل کاهش کیفیت

و اغلب راه حل جلوگیری از آن می تواند به صورت سریع از طریق شناسایی دوباره کاری ها، بازگشت‏ها و ضایعات کشف گردد.

BPMS می تواند این مهم را بر عهده بگیرد.

 

بازی های ویدیویی نزدیک به ۳۰ سال است که ما را سرگرم کرده اند، یعنی از زمانی که پونگ ساخت شرکت آتاری در اوایل دهه ۱۹۷۰ منتشر شد. گرافیک های کامپیوتری هم با پیشرفت زیادشان، کیفیت بصری بازی ها را لایق صفت خارق العاده کرده اند. حالا محققین و مهندسین دارند تصاویر گرافیکی را از تلویزیون و مانیتور بیرون می کشند تا با دنیای واقعی پیرامون ما یکپارچه کنند. این تکنولوژی جدید که واقعیت افزوده (Augmented Reality) نام دارد، مرز میان واقعیت و تصاویر کامپیوتری را کمرنگ می کند و آنچه را می بینیم، می شنویم، حس می کنیم یا می بوییم، در آینده ارتقا خواهد داد.

واقعیت افزوده که در طیف واقعیت های موجود بین «واقعیت مجازی با محیط گرافیکی سه بعدی اش» و «دنیای واقعی پیرامون مان» قرار می گیرد، در اصل به دنیای واقعی نزدیک تر است. واقعیت افزوده گرافیک، صدا، بازخوردهای لرزشی و بو را به دنیای واقعی که در آن هستید، می افزاید. هم بازی های ویدیویی و هم تلفن های هوشمند بسترهایی برای توسعه واقعیت افزوده هستند. هر کسی از توریست ها گرفته تا سربازها و افرادی که به دنبال نزدیک ترین ایستگاه های مترو می گردند، از قابلیت افزوده شدن تصاویر گرافیکی بر روی منظره مقابل شان بهره خواهند برد.

افزودن به دنیای واقعی

ایده اصلی واقعیت افزوده قرار دادن تصاویر گرافیکی، صدا و سایر بهبودهای حسی، بر روی دیگر چیزهایی است که دنیای واقعی اطراف مان را تشکیل می دهند. به نظر ساده می آید. شاید بپرسید: “شبکه های تلویزیونی با تصاویر گرافیکی قرار گرفته بر روی تصاویر دوربین همین کار را از دهه ها قبل انجام نداده اند؟” اما باید بدانید که واقعیت افزوده بسیار پیشرفته تر از هر تکنولوژی دیگری است که در شبکه های تلویزیونی دیده اید. البته سیستم هایی مثل RACEf/x در مسابقات اتومبیل رانی و super-imposed first down در مسابقات فوتبال امریکایی که هر دو ساخته Sportvision هستند، تا حدی به افکت های واقعیت افزوده نزدیک شده اند اما این سیستم ها فقط برای یک نقطه نظر (یک دوربین) توسعه یافته اند، حال آنکه نسل جدید سیستم های واقعیت افزوده گرافیک ها را برای نقطه نظر متفاوت هر بیننده نمایش خواهند داد.

در واقعیت افزوده، عناصر معمولاً به صورت بی‌درنگ نگاشته شده و به‌طور هوشمند مرتبط با عناصر محیطی می‌باشند، مانند نمایش امتیاز مسابقات ورزشی در زمان پخش از تلویزیون. با کمک تکنولوژی پیشرفته واقعیت افزوده می‌توان اطلاعات مرتبط با دنیای واقعی پیرامون کاربر را به صورت تعاملی و دیجیتالی به او ارائه کرد. همچنین می‌توان اطلاعات مرتبط با محیط و اشیاء اطراف را بر روی دنیای واقعی نگاشت. ایده اولیه واقعیت افزوده اولین بار در سال ۱۹۹۰ توسط توماس کادل کارمند بوئینگ مطرح شد.

.

محدودیت ها و آینده واقعیت افزوده

واقعیت افزوده هنوز چالش های زیادی در پیش روی خود می بیند. برای مثال، جی پی اس خطایی در حدود ۹ متر دارد و در زیر سقف (فضاهای داخلی) به خوبی فضای باز کار نمی کند، هر چند تکنولوژی شناسایی عکس مکان ها ممکن است در این زمینه کمک کند.

اید مردم نخواهند برای واقعیت افزوده به تلفن های خود با نمایشگرهای نسبتا کوچک شان اتکا کنند. به این دلیل دستگاه های پوشیدنی شبیه SixthSense یا لنزها و عینک های مجهز به واقعیت افزوده، استفاده راحت تر و میدان دید بازتری را فراهم می کنند و دیگر مساحت نمایشگر، مشکلی نخواهد بود. در آینده نزدیک، شاید حتی بتوانید بازی های استراتژیک زنده (Real-Time) را روی کامپیوتر خود بازی کنید، یا با دعوت یک دوست به خانه، عینک های واقعیت افزوده را به چشم بزنید تا گرافیک های بازی بر روی سطح میز مطالعه تان نمایان شوند.

همان طور که اعتیاد به اینترنت نگران کننده است، اتکای بیش از حد به واقعیت افزوده نیز جای نگرانی دارد و می تواند به این معنا باشد که مردم روزانه فرصت دیدن آن چیزهایی را که درست در مقابل شان قرار دارد، از دست می دهند. اتکا به اپهای آیفون و اندروید به عنوان راهنمای تور گردشگری، حتی اگر امکان ارائه سطحی از تعامل با محتوا را هم داشته باشد، در مقابل تجربه و حضور فردی که در برنامه های کامپیوتری قابل شبیه سازی نیستند، قرار می گیرد. و گاهی یک لوح نوشته دیواری به نمونه مجازی آن که فقط در دسترس عده محدودی از افراد است، برتری دارد.

نگرانی های حریم خصوصی نیز وجود دارند. ترکیب نرم افزار تشخیص چهره با واقعیت افزوده به زودی امکان نشانه رفتن دوربین ها به سمت افراد حتی غریبه و دریافت آنی اطلاعات مربوط به فیسبوک، توییتر، لینکدین و سایر حساب های کاربری آنها را فراهم می کند. با اینکه در بیشتر این سرویس ها مردم آزادانه اطلاعات خود را به اشتراک می گذارند، اما شناخته شدن در جمعی غریبه، آن هم با اطلاعات کامل فردی و پس زمینه زندگی می تواند شوکه کننده باشد.

اما با وجود این نگرانی ها، قابلیت ها مافوق تصور هستند: شما با واقعیت افزوده قادر به یادگرفتن چیزهایی درباره شهرتان خواهید شد، که به کمتر طریق دیگری میسر بودند. افراد فعال در ساخت و ساز قادر به قرار دادن نشانه های مجازی برای محل قرار گیری داکت ها، عبور لوله ها و سیم ها و دیرینه شناسان قادر به قرار دادن یادداشت های راهنما بر روی تک تک استخوان های یک دایناسور خواهند شد تا همکاران شان به راحتی قادر به استفاده از آنها شوند. کاربردهای نوآورانه ای برای پزشکان و هنرمندان نیز وجود دارد.

آینده واقعیت افزوده به طور مشخص، روشن است. حتی همین الآن هم راه خودش را به تلفن های هوشمند و بازی های ویدیویی پیدا کرده. اما مهم نوآوری های کاربردی است که استفاده از آن برای عموم مردم را خوشایند می کند. بدون این دست نوآوری ها، هیچ یک از تکنولوژی های فراگیر به جایگاه امروزی خود نمی رسیدند.

وب سایت جدید شرکت اسپرلوس، شنبه ۱۴ مهرماه ۱۳۹۷ بارگذاری شد، قابلیتهایی که در وب سایت جدید مجددا مورد بررسی قرار گرفتند موارد ذیل هستند:

  • ظاهر پویا وب سایت
  • باز طراحی لوگو و تایپو گرافی
  • نمونه کارها با سبک متفاوت

قابلیت جدیدی که به وب سایت اضافه شدند:

  • امکان ثبت سفارش در وب سایت
  • تشریح خدمات
  • اطلاعات کامل جهت ارتباط با ما
  • اطلاعات نمونه کارها
  • وبلاگ مطالب

و ده ها امکانات دیگر که در حال پیاده سازی می باشد.

منتظر خبرهای خوب از ما باشید.